شبهاي غربت

 

دلم مي خواد گريه كنم

 ولي چرا؟براي كي؟

شايد واسه دل خودم

شايدبراي ديگري

شايد دلم شكسته شد

شايد كه چشمام خسته شد

از ديدن دلسنگي ها

از زور اين دلتنگي ها

با تو ام اي ابر بهار

 جاي ديگه لونه بذار

آخه چرا چشماي من؟

از چشم ديگرون ببار

جنس دل من از شيشست

غصه كه كار هميشست

يه لحظه هم كه شاد بشم

از غصه من آزاد بشم

زودي يكي سر مي رسه

باز يكي از در مي رسه

كه بشكنه دل منو

كه در بياره اشكمو

ولی امروز بعد از تقریباْ  دو سال بهشون تلفن کردم خيلي سرد بودن يا من حسه عجيبي داشتم احساس مي كردم فاميل نيستيم غريبه هستيم ,شاكي بودن که چرا زودتر زنگ نزدم ميدونم مقصر منم اما دوستشون دارم و از يه طرف نميخوام باهشون رابطه داشته باشم

چرا ما آدما اینجورییم ؟؟؟

هر کسی رو که بیشتر دوست داریم ...

بیشتر اذیتش می کنیم!!!

 

یاد خنده ی شیرینت عطر ناب لحظه هامه

ای که دوست داشتن چشمات شده کار شب و روزم

عمریه که بی وجودت دارم آب میشم،می سوزم

این دل دیوونه بد جور دلتنگ طعم نگاته

اوج لذت من ای گل،زنگ خوشرنگ صداته

بازم این اشکای داغم روی گونه شده جاری

من واست می میرم ای وای تو منو دوسم نداری

ببین! اصلا خجالت نکش که اگه یه وقتی رفتی دم در خونه خدا و ازش یه جفت جوراب زرد با منگوله های قرمز خواستی ... اصلا از این که برای هر چیز کوچیکی بری در خونش رو بکوبی نترس. خود خدا هم از همین چیزای کوچیک شروع کرده... از اون وقتی که داشت تو رو می آفرید و برای اون انگشتات که اون موقع خیلی کوچیک بودن به ده تا ناخن خیلی کوچیک تر فکر کرد که با ظرافت روی دستت کار بگذاره . مخصوصا ناخن اون انگشت کوچیکه که گاهی آدم رو از کوچیکیش به خنده میندازه...

خدای چیزای کوچیک... من فکر میکنم خدا اگرچه همین خدایی است که هفت آسمونو آفریده و اصلا در زمینه آفریدن چیزای گنده و حجیم و چند طبقه است در اصل اول خدای چیزای کوچیکه ...خدای حس هایی که مثل مورچه کوچیکن و آروم آروم وارد روح آدم میشن ...

خدا، خدای چشم ماهیهاست ... خدای شاخک سوسک ها ... خدای هسته هلو ... این چیزی که میخوام بگم بیشتر یه حسه ... از اون طرف  امیدوار قلبم میاد که اسمای مهربون خدارو از حفظه . از اون سمتی میاد که به عنوان یه بنده سو استفاده گر مدام از رحمت خداوند برای خودش خرج می کنه ...  من فکر میکنم ... نه ! حس میکنم و ایمان دارم که خدا اگه بخواد منو ببخشه دیگه دست از این ریزبینی ها   بر می داره. یه دفعه می بینی در رحمتشو باز می کنه و کرور کرور آدمو با هم   می بخشه...

از این حرفا بگذریم ... خواستم بگم اگه یه وقتی حتی غذای سر سفره مون هم شور شده باشه باید بدونیم که از حساب مهربونی و بخشش خدا در باب نمک غذامون زیادی برداشت کردیم... وای که چقدر اون غذای شور به آدم می چسبه !!!

 

که در آئینه اشک تو غم من پیداست

قطره اشک تو داند که غم من دریاست

گل من گریه مکن !

سخن از اشک مخواه که سکوتت گویاست

از نگه کردنت احوال تو را می دانم

دل غربت زده ات بینوایی تنهاست

من و تو می دانیم چه غمی در دل ماست

گل من گریه مکن !

اشک تو صاعقه است

تو به هر شعله چشمان ترم می سوزی

بیش از این گریه مکن

که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی

من چو مرغ قفسم

تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی

گل من گریه مکن

که در آئینه اشک تو غم من پیداست

قطره اشک تو داند که غم من دریاست

دل به امید ببند نا امیدی کفر است

چشم ما بر فرداست ز تبسم مگریز

دررر دندان تو در غنچه لبها زیباست

گل من گریه مکن

دلتنگیام فراوونه دل دیگه بی تو داغونه  دنیا با اون بزرگیاش  بی تو برام یه زندونه هوای چشمام بارونه